Lignina jest biopolimerem strukturalnym występującym w roślinach, a także produktem ubocznym przemysłu celulozowo-papierniczego. Lignity interesuje się tym, jakie możliwości może otworzyć staranna inżynieria materiałowa wykorzystująca ten surowiec.
Surowiec wyjściowy nie jest jeszcze gotowym materiałem
Sam surowiec nie określa właściwości produktu. Przy opracowywaniu materiału inżynierskiego znaczenie mają skład, przetwórstwo i oddziaływania między składnikami.
Lignity rozwija chemię żywic termoutwardzalnych na bazie ligniny równolegle ze zbrojeniem pochodzenia biologicznego. Traktujemy je jako powiązane zadanie rozwojowe, zamiast zakładać, że wystarczy wymienić jeden surowiec.
Powiąż pochodzenie z funkcją materiału
Pierwszym zastosowaniem są materiały izolacyjne w płytkach obwodów drukowanych. Nadaje to programowi praktyczną strukturę: systemy żywiczne, częściowo utwardzone prepregi i w pełni utwardzone rdzenie laminatów.
We wszystkich tych postaciach badamy powtarzalność materiału, utwardzanie, zachowanie kompozytu i przydatność do produkcji. W miarę rozwoju programu partnerzy surowcowi i materiałowi mogą pomagać określać wymagania dotyczące składników wyjściowych.
Korzyści środowiskowe wymagają dowodów
Odnawialny surowiec daje możliwość zbadania innej podstawy materiałowej. Wynikające z niej oddziaływanie na środowisko trzeba jednak ocenić dla rzeczywistego systemu materiałowego i sposobu produkcji.
Istotne prace obejmują określenie udziału składników odnawialnych, energii i materiałów zużywanych w produkcji, wpływu w cyklu życia oraz możliwych rozwiązań po zakończeniu użytkowania. Czynniki te łączą pochodzenie materiału z oceną środowiskową właściwą dla danego zastosowania.
Lignina jest punktem wyjścia. Zadaniem rozwoju jest opracowanie materiału i zmierzenie jego właściwości.
W artykułach przedstawiamy podejście Lignity do chemii, projektowania struktury materiałów i zastosowań przemysłowych.
Porozmawiajmy o materiale
